مقاله : موضوع روابط نامشروع

ارتباط و روابط نامشروع ، روابطی خلاف شرع و دارای دو معنا عام و خاص است.

در معنای عام هرگونه رابطه ای که شرع اسلام آن را مجاز نمی داند.

روابط نامشروع در معنای خاص به هرگونه روابط جنسی ، جسمی و غیرجنسی و غیر جسمی و بین زن و مردی که فاقد رابطه زوجیت می باشد که در فقه اسلامی این معنای روابط نامشروع ، حرام و قابل مجازات است.

 

روابط نامشروع در قانون مجازات اسلامی صرفاٌ در ماده 637 قانون .م.ا آمده که قانونگذار بیان می کند:

” هرگاه زن و مردی که بین آنها علقه زوجیت نباشد ، مرتکب روابط نامشروع یا عمل منافی عفت غیر از زنا از قبیل تقبیل (بوسیدن) یا مضاجعه ( آغوش گرفتن) شوند، به شلاق تا نود ونه ضربه محکوم خواهند شد و اگر عمل با عنف و اکراه باشد ، فقط اکراه کننده تعزیر می شود.”

پس روابط نامشروع به روابط غیرزنا گفته می شود.

شکل و تعریف این روابط نیازمند تعریف صریح قانونگذار است ولیکن مقنن به این امر نپرداخته و تشخیص آن با عرف بوده.

منظور از علقه زوجیت این است که زن و مرد به عقد نکاح یکدیگر درآمده باشند و روابط آنها با خواندن صیغه عقد نکاح مشروع شده باشد در نتیجه تمام روابطی که خارج از علقه زوجیت باشد اگر خارج از حدشرع و نامتعارف باشد ، مشمول مجازات جرم روابط نامشروع می باشد.

درنتیجه روابط نامشروع هرگونه روابط نامتعارف بین زن و مردی که ازدواج نکرده اند ، می باشد.

اداره حقوقی قوه قضائیه در نظریه مشورتی بیان کرده که تحقق تقبیل یا مضاجعه و مانند آن لازم است و صرف خلوت کردن بدون انجام شرایط مقرر در م 637 ق.م.ا رابطه نامشروع نبوده ، با این حال تعیین مصداق با توجه به محتویات پرونده به عهده قاضی است.

رابطه نامشروع در فضای مجازی یا تلفنی ، ممکن است از مصادیق این جرم بوده و مرجع قضائی باید مصداق رابطه نامشروع را تشخیص دهد و معیارش عرف است.

بنابراین هرارتباطی بین زن و مرد نامحرم رابطه نامشروع حساب نمی شود ، بطور مثال ارتباط دو همکار در صورتی رابطه نامشروع است که مطابق عرف آن محل نباشد.

                                                                میرزازاده وکیل پایه یک دادگستری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

ضبط پیام صوتی

زمان هر پیام صوتی 5 دقیقه است